• santa maria naranco
  • santa maria naranco

Santa María do Naranco

É un antigo palacio situado a catro quilómetros de Oviedo, sobre a ladeira sur do Monte Naranco. Orixinalmente non se proxectou como igrexa, senón que foi a aula Rexia do conxunto palacial que o rei Ramiro I mandou construír nos arredores da capital do reino de Asturias, e que se terminou no ano 842. O seu estilo artístico é a denominada arte asturiana ou "ramirense", dentro do prerrománico.

Referencia: 25092 Categories: ,

É un antigo palacio situado a catro quilómetros de Oviedo, sobre a ladeira sur do Monte Naranco. Orixinalmente non se proxectou como igrexa, senón que foi a aula Rexia do conxunto palacial que o rei Ramiro I mandou construír nos arredores da capital do reino de Asturias, e que se terminou no ano 842. O seu estilo artístico é a denominada arte asturiana ou “ramirense”, dentro do prerrománico.

O complexo arquitectónico ao que pertencía este edificio tamén comprendía a próxima igrexa de San Miguel de Lillo, erixida a tan só cen metros de distancia. Con todo, a causa do derrubamento da cabeceira e de parte das naves de San Miguel, a aula Rexia foi transformada en igrexa, probablemente durante o século XII, pois a crónica silense de 1150 xa o rexistra como templo de Santa María. O edificio sitúase na ladeira meridional do Monte Naranco onde existía un bosque no que abundaba a caza. A ausencia dunha ábsida destinada a conter o trono do rei fai pensar que o edificio houbo de ter carácter de palacio de campo ou residencia real dedicada ao lecer.

O templo foi declarado Patrimonio Mundial da Humanidade pola Unesco en decembro de 1985. Ten unha planta rectangular de 21 metros de longo por 6 de ancho, e está dividida en dous pisos, cunha altura total dun 9 m., resultando unha planta bastante alargada. Nos seus lados maiores existen dous saíntes dos cales o ao lado norte corresponde a unha escaleira de dous tiros pola que se accede á planta superior.

A planta baixa consta dun amplo corpo central cuberto de bóveda de canón percorrido por arcos fajones que descansan directamente sobre o muro, polo que presenta grandes similitudes coa capela inferior da Cámara Santa de Oviedo, na catedral ovetense. Foi posiblemente utilizado como oratorio palatino, aínda que se especula con que se tratase dunha cámara rexia onde se recibise audiencia, esta teoría apóiase no bancada que percorre as paredes, e está flanqueado por dous cámaras laterais con cuberta de madeira. Destas cámaras laterais o ao lado leste comunica co corpo central e tivo funcións de sala de baño (interpretación controvertida) ou aljibe, conservando a súa pila. O ao lado oeste só é accesible desde o exterior, descoñecéndose a súa función, podendo acoller unha garita.

A planta superior foi planta nobre, presentando unha distribución similar á da planta baixa. A gran sala central, rectangular e cuberta por bóveda de canón peraltada atravesada por seis arcos fajones que se apoian en ménsulas. Está percorrida nos seus lados maiores por unha arquería cega que se apoia en dobres columnas de fustes sogueados de orixe celta. Atópase flanqueada neste caso por dous miradoiros ou tribunas tamén cubertos con bóveda.

Ao exterior, nos seus lados maiores, son visibles os contrafuertes que se corresponden cos arcos fajones interiores. Nos lados menores a fachada estrutúrase en tres pisos, correspondendo o central á planta nobre, cuxos miradoiros se abren ao exterior mediante tres arcos de medio punto peraltados, nos que o central é lixeiramente maior. Leste mesmo esquema, a unha escala moito máis reducida e estilizada, repítese por encima deles, formando a ventá de dous cámaras ás que non existe acceso excepto coa axuda dunha escaleira e a súa utilidade era de gardar o tesouro do nobre.

Principalmente o material utilizado é o sillarejo, como é corrente na arte asturiana. O resultado é un edificio elevado, esvelto e elegante, modulado pola simetría dos contrafuertes e a graza dos seus arcos de medio punto peraltados, algunha de cuxas solucións construtivas e decorativas, como as bóvedas de canón, os arcos fajones, os contrafuertes exteriores ou a supeditación da decoración escultórica á arquitectura, supoñen un claro anticipo do románico.

Ademais do sogueado en fustes e capiteis, estes atópanse decorados con animais, tema que se repite nos trinta e dous medallones situados nas enxoitas dos seus arcos, xunto con aves, cuadrúpedos, cabalos e cabaleiros en actitude de combate. Os medallones podémolos atopar tanto no interior como o exterior de edificio, como remate inferior de pilastras ou cintas, longas e estriadas no exterior e curtas baixo as ménsulas nas que se apoian os arcos fajones interiores.

É unha decoración algo basta, que denota influencia oriental tardorromana e que se atopa supeditada á arquitectura, pero que contribúe a crear un edificio austero á vez que de gran harmonía e beleza. A película do director estadounidense Woody Allen Vicky Cristina Barcelona está rodada en parte no templo de Santa María do Naranco.

  • Serie Classic: 360x195x195 mm
  • Número de láminas: 6 en Serie Classic
  • Nivel de dificultade: 4