• ciervo
  • ciervo
  • ciervo

Cervo

É o maior dos herbívoros silvestres da Península Ibérica, cun peso que pode chegar aos 200 quilos, unha lonxitude de ata dous metros e unha altura á cruz de entre un e un metro e medio.

Referencia: 25077 Categories: ,

É o maior dos herbívoros silvestres da Península Ibérica, cun peso que pode chegar aos 200 quilos, unha lonxitude de ata dous metros e unha altura á cruz de entre un e un metro e medio. Presenta un claro dimorfismo sexual, cos machos sendo máis voluminosos e presentando cornos a maior parte do ano (excepto entre febreiro e maio, cando os perden). As femias pola súa banda son máis esveltas e carecen de cornos en calquera fase da súa vida. A cor da capa é máis avermellada durante a primavera e o verán e máis grisácea durante outono e inverno. Os cervatos presentan puntos brancos sobre a súa capa.

O cervo peninsular é reconociblemente máis pequeno que o cervo europeo de latitudes máis norteñas. Ademais o cervo peninsular carece, a diferenza dos seus parentes europeos, de crines. A cuerna evoluciona coa idade, servindo para especificar o nome do animal: varetos cando son máis novos e a cuerna ten unha única punta e horquillones cando teñen xa dúas puntas. O número de puntas da cuerna non ten unha relación directa coa idade do animal, senón que ten que ver con factores ambientais e xenéticos. Pode atoparse ao cervo en gran variedade de hábitats de toda a Península, desde os sistemas montañosos, aos bosques densos ou as dehesas. En España é posible ver cervos en Pireneos, a Cordilleira Cantábrica, a Serra da Culebra, Monfragüe e serras de Castela-A Mancha, Estremadura e Andalucía, por citar algúns exemplos.

O período de celo é en setembro e primeiros de outubro. Os cervos machos se aparean con varias femias para o que deben antes competir con outros machos adultos. Durante este período de celo a cuerna alcanza o seu maior desenvolvemento, os machos pelexan entrechocando os seus cuernas e emiten grandes berridos no que se chama a berrea, que é fácil de observar posto que os seus hábitos vólvense diúrnos e fanse menos asustadizos. O estado de adulto alcánzase aos dous anos, aínda que os machos antes de chegar a reproducirse deberán pasar algúns anos competindo con outros adultos máis desenvolvidos que poden defender mellor un harén. Fóra da época de reprodución os machos viven illados e itinerantes e as femias viven en colonias, xunto cos subadultos.

Aliméntase de brotes tenros e follas, pasto, arbustos, cogomelos e en ocasións dos cultivos. O efecto da súa presenza no monte baixo e nos brotes das árbores é moi apreciable. Nas zonas onde habitan os cervos o crecemento das especies vexetais contrólase de forma natural. Normalmente, en hábitats nos que a presenza humana é notable, os seus hábitos son nocturnos, con excepción da época de celo, cunha maior actividade á posta de sol e ao alba. En rexións máis remotas con menos presenza humana os seus hábitos poden ser diúrnos.

O seu único inimigo natural é o lobo. Na Serra da Culebra, onde as dúas especies coexisten desde sempre, a presión ao longo dos anos que o lobo exerce sobre os exemplares máis débiles de cervos produciu exemplares de maior tamaño que noutras rexións españolas.

Ten pezuñas hendidas e alargadas, con dedos secundarios que só se marcan no chan moi brando ou cando o animal galopa. Os cervos deixan rastros relacionados cos seus hábitos alimentarios, como o despuntado dos brotes tenros dos arbustos e das ramas baixas das árbores, así como liñas verticais paralelas do mordisqueado da cortiza dalgunhas árbores. O rascado da cuerna contra a cortiza doutras árbores é tamén un signo que advirte da presenza de cervos nunha área.

Como corresponde a outros grandes herbívoros, pasan moitas das horas diúrnas deitados en camas, que teñen a forma de claros de vexetación esmagados en zonas tranquilas.

  • Serie Classic: 200x230x90 mm
  • Número de láminas: 1 en Serie Classic
  • Nivel de dificultade: 3