• brachiosaurus
  • brachiosaurus
  • brachiosaurus

Brachiosaurus

Significa réptil con brazos. O seu nome é debido ao gran tamaño dos seus membros anteriores. Medía 23 metros de lonxitude, 12 de altura e un peso estimado en 51 toneladas.

Referencia: 25052 Categories: ,

Significa réptil con brazos. O seu nome é debido ao gran tamaño dos seus membros anteriores. Medía 23 metros de lonxitude, 12 de altura e un peso estimado en 51 toneladas. Viviu fai desde 152 a 145 millóns de anos, a finais do Jurásico e principios do Cretácico, en América do Norte, Europa, Asia, África e quizá Australia. Pertencía ao grupo de dinosauros máis grandes e posiblemente os maiores animais terrestres, os Braquiosáuridos. Foi un dos dinosauros maiores e máis pesados que existiron, que viviu en case todo o mundo. Un home só lle chegaría un pouco menos do xeonllo das patas traseiras. Tiña un corpo voluminoso, o pescozo moi longo, a cabeza pequena e unha cola relativamente curta. Tiña dentes como tachuelas, en forma de culler, con espazos entre eles. Cando comía, pechaba a boca sobre unha rama con follas e botaba a cabeza atrás. Deste xeito, os seus dentes rastrillaban a rama, desgajando as follas, coas que formaba unha bóla húmida na boca, e tragáballa. Non tiña dentes para masticar e triturar, polo que probablemente tragábase tamén pequenas pedras, chamadas gastrolitos. Estas pedras lisas permanecían no seu estómago e axudábanlle a moer as follas ata convertelas nunha pasta digestible. Un longo e flexible pescozo elevaba a súa cabeza, tanto como para mirar nun edificio de catro pisos. As vértebras cervicais presentaban espazos ocos para alixeirar o peso que había que levantar, igual que os actuais guindastres de construción.
Necesitaba un corazón moi potente para bombear o sangue polo longo pescozo ata a cabeza. Algúns científicos cren que quizá tivese un segundo corazón máis potente, que contribuía a esta tarefa. Podía dicirse mesmo que se trataba un dos dinosauros co corazón máis grande de todos os tempos: tanto, que un home podía sentarse no seu interior.

O xigantesco corpachón tiña unha forma moi parecida ao das modernas jirafas, debido a que tiña as patas dianteiras desacostumbradamente longas para un saurópodo. Estas longas partas, que dobraban en lonxitude ás traseiras, xunto cos fortes músculos cervicais, axudábanlle a soster o seu pescozo e alcanzar a copa das árbores máis altas para alimentarse, ás que non chegaban a maioría dos demais herbívoros. Tamén facían que o seu lombo descendese desde a cruz ata as cadeiras. Podía incorporarse sobre as patas traseiras para comer, e usaba a súa curta cola para manter o equilibrio. As patas sempre as mantiña rectas, se as dobrase romperíanselle debido ao peso do corpo. Necesitaba comer en grandes cantidade para obter a enerxía necesaria para alimentar aquel inmenso corpo. Non podía masticar a súa comida, polo que necesitaba un abdome moito maior que o da jirafa. Probablemente desprazábase en mandas que cubrían grandes distancias cada día en busca de árbores. Necesitaba unha base moi resistente para soster o seu peso.

Os ósos das súas patas dianteiras estaban dispostos de modo que o enorme animal podía andar no bico dos pés. A forte garra do pulgar das patas dianteiras resultáballe moi útil para asir os troncos das árbores cando se apoiaba neles para chegar ás ramas máis altas. Os demais dedos estaban rematados por pezuñas curtas e grosas. As patas posteriores soportaban a maior parte do seu peso, e tiñan unhas almohadillas especiais na planta para amortecer o impacto ao camiñar, en busca de follas saborosas. A posición das súas estrañas fosas nasais, sobre unha crista situada entre os ollos, no máis alto da cabeza, desconcertou aos científicos durante anos. Este dinosauro, ao ser tan grande e pesado, que os científicos ao principio chegaron a crer que podía vivir en ríos e lagos, onde a auga amortecería o seu peso; pois se cría que aquelas patas afundiríanse no chan se o animal camiñase en terra firme. Por iso, o animal probablemente permanecía afundido na auga, sacando só a cabeza para respirar, actuando as súas fosas nasais como a toma de aire dun submarino, e así estaba a salvo dos depredadores. Con todo, os científicos cren hoxe que vivía unicamente en terra firme. A presión da auga esmagaría as súas costelas e pulmóns. Agora sabemos que as súas patas eran o bastante robustas para soportar o peso do seu corpo mentres se abría paso entre os bosques, xunto a ríos e longos. As súas fosas nasais quizá lle servían para axudarlle a arrefriar o sangue. Ou quizá as utilizase para emitir fortes sons. Fose cal fose o seu uso, podemos estar seguros que tiña un excelente olfacto.

  • Serie Classic: 450x440x150 mm
  • Serie Pocket: 220x235x75 mm (Ref. 25323)
  • Número de láminas: 2 en Serie Classic, 3 en Serie Pocket
  • Nivel de dificultade: 4